Narodziny wulkanizmu
Parcutin jest jednym z najmłodszych wulkanów na Ziemi, a dziesięcioletni okres jego aktywności pozwolił na bezpośrednie obserwacje, jak tworzą się formy rzeźby wulkanicznej. la dzień jego narodzin przyjmuje się 20 lutego 1943 r., kiedy to pracujący na polu kukurydzy rolnik był świadkiem wybuchu z niewielkiego otworu w zagłębieniu terenowym, nadepnie emisji pary wodnej i siarkowodoru, wreszcie wyrzutu pyłu i drobnych kamieni, wieczorem zaczął tworzyć się młody stożek wulkaniczny, który następnego ranka miał już ~ m wysokości, kolejnego dnia - 30 m, a po sześciu dniach urósł do 160 m. Po roku od rozpoczęcia aktywności, nowy wulkan o charakterze regularnego stożka żużlowego miał już 525 m wysokości. Do wyrzutów materiału piroklastycznego doszły pod koniec 1943 r. wylewy lawy. Przemieszczały się one ku północy, zgodnie z nachyleniem terenu, z prędkością do kilkudziesięciu metrów na dobę. Dwa największe z nich pokonały ponad 5 km, grzebiąc pod jęzorami Lawy grubości do 15 m dwie miejscowości. Jedynym śladem większej z nich, o nazwie San Juan Parangaricutiro, jest wystająca ponad powierzchnię zastygłej lawy wieża kościelna.